Avondcollege

Vorige week ging een van mijn colleges niet door omdat de docent in het buitenland was. Daarom moest er een vervangende afspraak gemaakt worden tussen de vier studenten die het vak volgen en de man die het vak gaf.

Want zo gaat dat hier. Als een seminar niet doorgaat, planne men een compenserende bijeenkomst.

Toen ik nog op de middelbare school zat, maakten de hogere machten zich nog druk over de beruchte 1040 uur aan contacturen tussen leraren en leerling. Leerlingen, aan de andere kant, maakten zich daar nou niet bepaald druk om. Dat was grappig.

Hoe dan ook, inhaaluren bestonden niet en ik vraag me af of een leraar die zoiets zou initiëren zijn leven er leuker op zou maken.

Dat was deze docent wel van plan, want hij stelde voor om elkaar niet te ontmoeten in ene klaslokaal dat onze kleine-maar-fijne afdeling rijk is, maar in het café twee deuren verderop.

Dat vonden wij wel een goed idee.

Maandagavond, tafeltje in een hoek van de bovenverdieping, gevuld met papers, schrijfblokken en glazen bier.

“Wat vinden jullie eigenlijk van het idee om het seminar in een café te doen?” vroeg de docent voor we met het werk begonnen.

De klas telde drie jongens en een meisje. Ze sprak: “Vanuit dialectisch oogpunt heeft het wel zijn beperkingen.”

De rest nam een slok en zweeg.

Ondanks dat het niet druk was in het café was het er warm. Ik deed mijn schoenen en sokken uit, onze onderwijzer ontdeed zich van zijn Mart Smeets trui en onthulde een lichtblauw overhemd van goede kwaliteit dat zo te zien uit het pre-bierbuik tijdperk stamde. Toen we een moeilijk punt in het argument hadden bereikt stond hij op:

“Ik denk dat ik voor dit deel nog een biertje nodig heb, jongens. Iemand anders?”

Wij lachen.

Discussiëren in een openbare ruimte, mooie gedachte dat filosofen eeuwenlang zo hun vak uitoefenden.

“Genoeg gewerkt voor vandaag”, oordeelde de docent een kwartier nadat de officiële tijdsduur van het college was gepasseerd.

We borgen onze studiematerialen op. De tafel was leeg en de officiële reden voor samenkomst voorbij. Er was twijfel – blijven we?

“Nog een rondje?” stelde ik voor in een poging de gezelligheid voort te zetten.

Wij bleven en de leerkracht verliet ons, maar niet zonder te verkondigen dat het volgende inhaalcollege in dezelfde setting plaats zou vinden.

 

PS. Krijg een beter leven

Ik schrijf een wekelijkse nieuwsbrief waarin ik inzichten van de beste filosoof-lifehackers uitpluis en doorgrond hoe jij hun dieprgravende analyses, effectieve strategieën en vernieuwende perspectieven in kan zetten voor je eigen welvaren.

Spread the love