Eén beslissing die top onderscheidt van middelmaat

Soms doe ik me anders voor dan ben, omdat ik vrees voor afkeuring als ik mezelf zou zijn.

Uit angst voor afwijzing, gedraag ik me dan niet als mezelf.

Ik speel wel eens iemand anders omdat ik bang ben voor emotionele afstand tussen mij en anderen en tegelijk bang ben dat mijn ware zelf niet goed genoeg is – die afscheiding juist zou creëren.

Het is een dubbele angst, die een derde vrees in de hand werkt:

Als ik niet mezelf ben, maar iemand anders, vinden mijn dierbaren dan ‘mij’ leuk of de rol die ik speel?

De Canadese filosoof Clancy Martin (1967) schrijft in Love and Lies:

 “In lying, not only do we risk further separation, but we also alienate ourselves. Every lie we tell is itself a small separation, an assertion of loneliness, a reminder that you know the contents of your own mind and the other person does not.”

Ik lieg uit angst om alleen te zijn, maar elke leugen maakt me eenzamer.

Jezelf zijn zonder daarvoor je excuses te maken, of voelen dat je die moet maken, ook al is het maar een heel klein beetje, is, denk ik, een superbelangrijke levensvaardigheid.

En ik ben er niet goed genoeg in.

Mijn doel voor 2018 is om wel die ‘rare’ vraag te stellen, om wel die persoonlijke blog te schrijven, om wel die afwijkende interesses te omarmen: om mezelf te zijn zonder sorry te willen zeggen.

Dit is een start.

Zolang ze maar niet denken dat ik gefaald heb

Ik wil graag dat anderen een bepaald van mij hebben.

Het is tijd om dat los te laten.

Doordat ik een image wil behouden, beperk ik mezelf: ik daag mezelf niet volledig uit, maar slechts binnen de limieten van wat ik kan bereiken zoals ik mezelf aan de wereld durf te laten zien.

Hierin ben ik niet de enige.

Mensen die de uitdagingen in hun leven selecteren op sociale veiligheid zeggen vaak dingen als: ik wil het wel, maar…

Er zijn obstakels of het mag niet van Sinterklaas en ze zijn bang om dit jaar met de zak mee te moeten naar Spanje. Ik beoog wel gitaar leren spelen maar gitaren zijn duur. Ik droom van een andere baan maar solliciteren kost tijd.

Kortom: er zijn moeilijkheden.

Ik vraag me af: zijn de bochten in de weg het echte obstakel? Of is dat de reputatie die beschermd moest worden? Zijn het echte tegenargumenten of is het angst om een flater te slaan?

De hoop op alles

Stiekem droom je van een carrière in de rechten, maar omdat dat wel eens zou mislukken blijf je in je veilige omgeving. Dan sta je in ieder geval niet voor lul. En dan kom je er in ieder geval niet achter dat je dat niet kan. Stiekem ben je verliefd op dat populaire meisje, maar zolang je haar niet mee uitvraagt kan je blijven dromen.

Zolang je het niet probeert, kan je vasthouden aan het zelfbeeld van iemand die wellicht over juridische kwaliteiten beschikt of tegen wie ze misschien ja zou zeggen.

Je bereikt niets, maar omdat je de beproeving uit de weggaat verliest je nooit de hoop op alles.

Veel mensen kiezen ongelukkig zijn boven verkeren in onzekere situaties: sleur boven risico.

Ik denk dat die mensen vermijden zichzelf volledig te laten zien, om te vermijden dat ze misschien uitgelachen worden.

Als je de uitdaging niet op het hoogste niveau legt is dat omdat je gehecht bent aan een bepaald beeld dat anderen van jou hebben: omdat je als competent gezien wil worden, bemoeilijk je van alles en nog wat en ga je lastige (‘riskante’) ondernemingen uit de weg.

Mijn voornemen is om dat niet meer te doen in 2018.

Self-Handicapping

Ik stop met self-handicapping:

“Self-handicapping is a cognitive strategy by which people avoid effort in the hopes of keeping potential failure from hurting self-esteem. People withdraw effort or create obstacles to successes so they can maintain public and private self-images of competence.”

Om hun reputatie te beschermen, doen mensen aan ‘impression management’: zolang ik mezelf niet 100% geef, kan ik mezelf en de buitenwereld als het mislukt altijd nog voorhouden dat ik het misschien wel had gekund. Omdat ik me niet kwetsbaar op heb gesteld, kan ik niet gekwetst worden.

Het is een geprefabriceerd alibi dat altijd ingezet kan worden om je gezicht te redden als dat nodig blijkt.

De keerzijde is dat als je er niet volledig voor gaat, je ook nooit het maximale uit jezelf zult halen. Als een mislukking nooit aan jou kan liggen maar als er altijd een excuus voorhanden was – als de reden voor een teleurstelling niet te maken heeft met een foute beslissing of suboptimaal gedrag van jouw kant – boek je nooit voortuigang.

Spijt

Er is een directe correlatie, een navenant verband, tussen in welke mate je een reputatie probeert te beschermen en in welke mate je jezelf tegenhoudt.

Door self-handicapping streef je niet het hoogste na, maar poog je binnen de grenzen van je impression-management tactieken te bereiken wat er mogelijk is: de uitdagingen die je in je leven zult volbrengen zijn geselecteerd door je reputatie en niet door je verlangens. Je angsten bepalen je koers.

Daar ga je spijt van krijgen. De Australische palliatieve verpleegster Bonnie Ware (1967) schreef een boek over de ‘Spijt Top 5’ van haar stervende patiënten. Op de eerste plaats stond ‘Ik zou willen dat ik de moed had gehad om mijn eigen leven te leiden, niet het leven dat anderen van mij verwachtten’. Wanneer mensen inzien dat hun leven ten einde loopt en ze erop terugkijken, zien ze duidelijk hoeveel dromen ze niet hebben verwezenlijkt. Ze wensen dat ze zich niet zoveel hadden laten leiden door het beeld van anderen dat ze poogden te beschermen.

Maar voor hen was het te laat.

Zelfexpressie loont

Deze mensen beseften dat ze zichzelf tekort hebben gedaan. Ze realiseerden zich dat het onmogelijk is om oprecht maximale zelfexpressie na te streven en te ‘mislukken’.

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

We kunnen wel wat overreding gebruiken.

Ten eerste: uitdagingen die andermans beeld van jou als competent persoon mogelijk schade toebrengen uit de weg gaan is zonde, want dat zijn de avonturen in je leven waarin je jezelf pas echt leert kennen.

Ten tweede: zoals schrijfster Marianne Williamson (1952) ons herinnert in A Return To Love:

“Your playing small does not serve the world.”

Als je een reputatie beschermt, hou je jezelf tegen.

Hoe meer je van jezelf onthult, hoe hoger je kan komen.

Hoe kwetsbaarder je je opstelt, hoe hoger je piek.

Waar leg jij de uitdaging in 2018?

 

PS. Krijg een beter leven

Ik schrijf een wekelijkse nieuwsbrief waarin ik inzichten van de beste filosoof-lifehackers uitpluis en doorgrond hoe jij hun dieprgravende analyses, effectieve strategieën en vernieuwende perspectieven in kan zetten voor je eigen welvaren.

Spread the love