Missies, visies en passies werken niet. Dit werkt wel

Als ik een item van mijn to-do list blijf uitstellen vind ik het eng of weet mijn intuïtie iets wat mijn verstand nog niet inziet.

Zoals filosoof Nassim Taleb (1960) schrijft in Antifragile

“I  use procrastination as a guide from my inner self.”

Uitstelgedrag is een waardevolle boodschap van je onderbuikgevoel.

In dit geval ging het om het schrijven van een zogenaamd ‘personal mission statement’.

Puberende Maarten was wanhopig op zoek naar wat hem hem maakte en waar hij gelukkig van werd en hij had er baat bij om zo nu en dan een persoonlijke missie te formuleren: in een paar zinnen neerpennen wie hij was, wat hem dreef en wat hij wilde in het leven.1

Dit heb ik al een aantal jaar niet meer gedaan en het leek me een goed idee om dat weer eens te doen, dus het staat al een meerdere maanden op mijn to-do list.

Mijn instinct was het er niet mee eens.

De aanname van missies

Veel mensen zijn op zoek naar wat ze willen en hanteren daarbij de aanname dat ze iets moeten vinden dat deze existentiële twijfel voor eens en voor altijd uitbant.

Dat legt nogal wat druk op de hele bedoeling.

Zo heb ik een vriend die afgestudeerd is een bepaald beroepenveld, maar geen verlangen meer heeft om daarin daadwerkelijk aan de slag te gaan. Dus zoekt hij nu naar wat hij eigenlijk wel wil met zijn leven – tot op heden zonder succes.

Ik vraag me af of dat wel te ontdekken is.

Zou het kunnen dat mensen zoals hij zoeken naar iets niet bestaands, dat de gedachte dat we onze passie voor het leven, onze ‘missie’, kunnen achterhalen een vergissing is?

Enthousiasme versus geluk

Schrijver en “experimenter in lifestyle design” Tim Ferriss zegt hierover het volgende:

“I do not say: “Go after your vision/passion” because I think these two words have been overused to the extent that they carry little meaning. Generally, my approach has been to treat my life as a series of six month projects and two week experiments and then assessing opportunities after each project has achieved some kind of critical mass. So I do not have a five- or ten-year plan. In selecting my projects and experiments, I use excitement as a guide. It’s pretty simple: sympathetic nervous system, what gets you all hyped up. To determine that, you don’t sit down and think your way through it. You have to try a lot and see what bites you. The only way you do that is to throw a lot against the wall and see what sticks. You have to go out, be curious, take classes, socialize, make yourself uncomfortable.”

Oftewel, een lange termijnplan volgen is niet de enige manier om een bezield leven te leiden.

In plaatsen van nadenken over toekomstig geluk, kan je beter gaan uitvogelen wat je nu enthousiast maakt.

Dus als je niet weet “wat je wil met je leven”, betekent dat niet je daar achter moet (of kan) komen en ook niet dat je moet gaan broeden op een personal mission statement.

Als antwoord op zo’n vraag zoeken we iets waarvan we ons voorstellen dat het ons lange tijd gelukkig maakt, terwijl zoiets voor veel mensen waarschijnlijk niet bestaat.

Aan de andere kant werkt het voor sommige mensen misschien wel zo. Het gaat erom dat je ontdekt hoe jij in elkaar steekt.

De les is dat je heersende aannames – dat je ergens na je afstuderen je missie bepaalt voor je carrière – niet kritiekloos moet overnemen.

De aanname klopt niet

Hoe zou het die vriend van me vergaan als hij zich niet ten onrechte verdwaald voelt omdat hij vanuit zijn bureaustoel niet kan bedenken “wat hij wil”, maar als hij door dingen in de praktijk te testen gaat achterhalen wat hem inspireert?

Ik denk dat ik dat ook nooit iets ga vinden dat me tot in de eeuwigheid bezig kan houden.

Dat vond ik moeilijk: ik heb lange tijd een ideaalbeeld gehad van een lineaire opbouw in mijn leven, waarin alles toewerkt naar een uiteindelijk doel.

Nu denk ik dat dat geen houdbaar model is.

De rest van mijn leven moet ik de dagen vullen. Dan doe ik liever waar ik enthousiast van word, dan dat ik tegen mijn zin zit te broeden op die extra publicatie die misschien bijdraagt aan mijn academische carrière maar waar ik al lang geen energie meer uit haal.

De aanname dat we iets moeten vinden – onze missie, onze visie – dat ons de rest van ons leven gepassioneerd houdt, klopt niet.

In plaats daarvan kan je de lat beter wat lager leggen en door dagbestedingen uit te proberen achterhalen wat je begeestert.

De take home message van vandaag: focus je op “what gets you all hyped up” en niet op het smeden van je “personal mission statement”.

 

PS. Krijg een beter leven

Ik schrijf een wekelijkse nieuwsbrief waarin ik inzichten van de beste filosoof-lifehackers uitpluis en doorgrond hoe jij hun dieprgravende analyses, effectieve strategieën en vernieuwende perspectieven in kan zetten voor je eigen welvaren.

 


Voetnoten

  1. Dit idee haalde ik uit het boek IK! van Remco Claassen.
Spread the love